Βλάστη Πτολεμαΐδας, 10-11 Μαη.

Στο δρόμο για τη Βλάστη κάναμε μια στάση στη Σιάτιστα για να δούμε αυτή την όμορφη κυρία να κοιμάται κάτω απ' τη δαμασκηνιά:


Είδαμε και κανα-δυο πόρτες...


...κανα-δυο παράθυρα...


...και συνεχίσαμε. Η Βλάστη (Μπλάτσι εις την βλαχικήν και την ιντερνετικήν - www.blatsi.gr είναι άλλωστε η ιστοσελίδα του χωριού) μας υποδέχτηκε ντυμένη στα γαλάζια:

Σον ξενώνα, μας δώσανε δωμάτιο με μεγάλο κρεβάτι και τρία (!!!)
μαξιλάρια. Ρε μπας και κλείσαμε στη βίλα των οργίων; :-)

Δεν θυμάμαι πόσες δεκαετίες (γράψε λάθος: πόσα χρόνια ήθελα να πω, πιτσιρικάς είμαι άλλωστε...) είχα να δω λουκούμι συνοδευόμενο από λικέρ τριαντάφυλλο:

Διαμαρτύρομαι! Ο κύριος με τα μούσια στέκεται όρθιος και καμαρωτός ατενίζοντας κάπου, ενώ οι ξυρισμένοι κύριοι είναι ριγμένοι στα χορτάρια κοιτώντας προς την αντίθετη κατεύθυνση! Διακρίσεις εις βάρος των ξουρισμένων:



Σκοτώνουν τα τρακτέρ όταν γεράσουν;


Sorry Μπλατσιώτες, αλλά ο πιο συμπαθής κάτοικος του χωριού είν' ετούτος:


Ο κήπος της τουλίπας - άπαιχτος λέμε:

Πολύ θα ήθελα να μάθω σε τι χρησίμευε αυτό το ατομικό μπαλκονάκι:

Και επίσης, θέλω και γω μια τέτοια ξύλινη ζαρτινιέρα:

Την άλλη μέρα είχε αντάρα. Ο χειμώνας εδώ κρατάει και το Μάη:

Και μια τελευταία ματιά από το μπαλκόνι του ξενώνα πριν φύγουμε:

Καϊμάκτσαλαν, Πρωτομαγιά

Ετοιμασία του επαναστατικού πρωτομαγιάτικου γεύματος μας:


Πάνω σε εργατικό πετσετάκι, όχι κρέατα και λοιπά τσικνιστά, αλλά φακές, καπνιστό σκουμπρί και ντοματοσαλάτα:


Φυσικά, τα πιάτα και το κρασί ήταν κόκκινα. Επιπλέον, ως αντίδραση στη νέα τάξη πραγμάτων, το κρασί ήταν παλιό. Του προηγούμενου αιώνα, λέμε:


Και γω φυσικά φόρεσα κόκκινο πανωφόρι - που συμπτωματικά δένει μια χαρά με το ανοιχτοπράσινο της οξυάς:


Την άλλη μέρα, καθώς είμεθα και πανηγυριτζίδαι, πεταχτήκαμε μέχρι το Μεσημέρι Εδεσσας για έναν χορό (συνοδεία πανσετών στα κάρβουνα... ) :


Και περάσαμαν εμείς καλά (κάναμε και κάτι μπανάκια στο Πόζαρ...) και αυτοί καλύτερα :-)

Πόζαρ - Καϊμάκτσαλαν - Νυμφαίο, 8-11 Μάρτη.

Για το Πόζαρ (Λουτράκι Αριδαίας) έχω ξαναγράψει εδώ και εδώ. Το καινούριο που είδαμε, ήταν αυτοί οι καταρράκτες που φτιάξανε δίπλα στη μεγάλη πισίνα:

Και μια φωτογραφία του χωριού από μακριά:

Η πρώτη εξόρμηση ήταν στο Καϊμάκτσαλαν, όπου ως γνωστόν υπάρχει ένα χιονοδρομικό κέντρο:

Επειδή δεν είμεθα σκιέρ, κατεβήκαμε λίγο παρακάτω όπου επιδόθηκα στο μάζεμα χιονιού...

...και στη κατασκευή ενός χιονανθρώπου, γλυπτό ισάξιο των μεγαλύτερων και γνωστότερων αγαλμάτων ανά την υφήλιο:

Κάτι κυκλάμινα παραδίπλα, τρύπησαν το χιόνι:

Η Βεγορίτιδα από ψηλά:

Η δεύτερη εξόρμηση ήταν στο Νυμφαίο Φλώρινας. Τρία "σπιτάκια" και μια σχολή:

Αντε και του χρόνου!

Ωραίο (πομακοχώρι στη Ξάνθη), 26 Δεκ.

Δίπλα σ' αυτό το ρυάκι υπάρχει ένα πεστροφοτροφείο. Η φωτογραφία του ρυακιού βγήκε πολύ καλύτερη απ' αυτή της πέστροφας:




Στο χωριό, τα τζαμιά πάνε δυο-δυο σαν τους χιώτες:




Οι μιναρέδες πάντως, αντί για ημισέληνο στη κορυφή, έχουν κάτι που μοιάζει περισσότερο με μινωικά κέρατα:




Στο κεφενείο κάνουν θραύση η παιδική εργασία και η τεραστίων διαστάσεων φλατ πάνελ... τι-εφ-τί... ελ-ες-ντι... πως στο διάολο λένε αυτή τη τιβί:




Οκ, είναι προφανές πως οι στημένοι για φωτο κύριοι δεν έχουν κάποια σχέση με τον κυνηγετικό σύλλογο Ξάνθης:




Να κι ένα ωραίο παντοπωλείο:




Λίγο παρακάτω, στη Σμίνθη, σιροπιαστά για επιδόρπιο:

Γρανίτης, Φαλακρό όρος, 25 Δεκ.

Ισως δεν φαίνονται καλά στη φωτογραφία, αλλά αυτά τα δολοφονικά παγωμένα βέλη είναι τεράστια!



Επειδή τυγχάνει το ημερολόγιο να δείχνει 25 Δεκέμβρη, να και τα χιόνια στο καμπαναριό:



Αμα σε θέλει το τοπίο, σου στήνει μερικά φανταστικά κάδρα :




Δηλαδή και να επιτρεπόταν, ποιος @#@#$!% θα "έμπαινε" εδώ με τη λαμαρίνα του;




Ενα έργο τέχνης με τίτλο "απαγορεύονται οι κουφάλες":




Στη βάση της κουφάλας, τα μανιτάρια επιτρέπονται:



Και ένα quiz για το τέλος: Οποιος βρει τι είναι αυτό το ωχρό ορθογώνιο πράγμα στην αριστερή πλευρά του δρόμου, κερδίζει!